Kraków

W rogu Rynku Głównego, tuż przy wylocie ulicy Floriańskiej, stoi jeden z najznakomitszych zabytków Krakowa i całej Polski – Bazylika Mariacka. Pierwszy kościół w tym miejscu został wzniesiony w XIII w.. Na jego podwalinach zbudowano nowy, który w kolejnych wiekach rozbudowywano, przebudowywano i uzupełniano o zachwycające dzieła. Kościół został przemianowany na Bazylikę w 1963 r.. Największy podziw wzbudza ołtarz, który wykonał Wit Stwosz w latach 1477 – 1489. Rzeźbiarski majstersztyk reprezentuje późnogotycki styl. Artysta umieścił w swoim życiowym dziele około dwustu postaci. Całość wypełnia masa detali, które potęgują jego wspaniałość. Ołtarz został wyrzeźbiony w drzewie lipowym. Miękkość materiału umożliwiła wyrzeźbienie najmniejszych elementów o niezwykłej ozdobnej wartości. Trwałość całego dzieła zapewnia twardsza konstrukcja dębowa. Zachwycające figury otrzymały barwy dzięki farbom i złoceniom. Przed II wojną światową ołtarz, odpowiednio zabezpieczony, ukryto. Jednak dostał się w ręce Niemców i trafił do Norymbergii. Na szczęście udało się go odnaleźć i powrócił do Krakowa. Najpierw był eksponowany na Wawelu, a w 1957 r. przywrócono go na właściwe miejsce w Bazylice Mariackiej. Wnętrze świątyni jest wyrazem niebywałego kunsztu artystycznego. Gotyckie witraże w oknach prezbiterium pochodzą z XIV w.. Inne dzieła prezentują głównie okres baroku. Oczom odwiedzających bazylikę ukazuje się polichromia z końca XIX w. stworzona przez Jana Matejkę. Współpracowali z nim: Stanisław Wyspiański i Józef Mehoffer. Charakterystyczną cechą kościoła są dwie wieże. Wyższa wieża ma 82 m wysokości i nazywana jest Strażnicą „Excubiarum”. Właśnie z niej, z wysokości 54 metrów, rozlega się co godzinę melodia hejnału mariackiego.